ช่วงระยะเวลาไม่กี่วันที่ฉันได้อยู่ปรนนิบัติแม่ อยู่ข้างๆแม่ แม่อยากทานอะไร ฉันหาซื้อให้
พาแม่เข้าห้องน้ำ เช็ดตัว ทำทุกอย่างเท่าที่ฉันทำได้โดยไม่ห่าง ไม่ว่าจะอยู่บ้านหรือ
โรงพยาบาล  ฉันยังจำได้ดีตอนที่ฉันนอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลและเผลอหลับไป มารู้สึกตัวอีกทีเหมือนมีใครจ้องดูฉันอยู่ แต่ฉันก็ไม่ได้ลืมตามอง แต่หูฉันก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง "ไอ้ลูกหมาเอ้ย" เสียงแม่ฉันเอง เสียงที่อ่อนโยน นุ่ม แต่ตอนนี้ไม่มีเสียงนั้นอีกแล้ว ไม่มีแม่ให้ฉันปรนนิบัติ ให้กอดหรือหอม ภาพของแม่ที่จากฉันไปยังติดตาตรึงใจฉันอยู่ตลอดเวลา   ถึงแม่จะไม่ได้จากไปในอ้อมกอดฉัน แต่แม่ก็จากฉันไปต่อหน้าต่อตา......แม่จ๋า